Het leven in een sumo-stal

Het huis

In de beschrijving van Wikipedia is een heya een kleine gemeenschap: de leden delen een dak, maaltijden, training en bedtijd, zijn verantwoording verschuldigd aan een of meer ouderen, en elke professionele worstelaar moet er deel van uitmaken. De eigen bijvoeglijke naamwoorden van het artikel voor die levenswijze zijn quasi-monastiek en militaristisch, wat aangeeft dat de routine belangrijker is dan comfort.

Wie de leiding heeft

De stalmeester, de shishō, vervult een vaderrol en is de hoogste autoriteit in het gemeenschapsleven. Zijn vrouw, de okamisan, adviseert rekruten, helpt in de keuken, beheert de administratie en public relations, en ontvangt geen salaris. Een stal is vernoemd naar het oudere aandeel dat de hoofdcoach bezit.

Ochtendtraining (keiko)

Bij het eerste ochtendlicht staan de junioren op om schoon te maken en hun spieren los te maken, en zij trainen voordat zij eten. Betaalde worstelaars verschijnen als laatsten. Wikipedia benadrukt dat de routine nooit een ochtend overslaat. Eten en slapen komen na de training.

Klusjes en privileges

De rang bepaalt het huishoudelijke werk. Lager gerangschikte worstelaars doen 's middags de schoonmaak, de was en het afval, en de maaltijdbereiding rouleert onder de junioren. De sekitori zijn vrijgesteld van klusjes, worden bediend door degenen onder hen en baden als eersten. Wikipedia merkt op dat er een gezegde bestaat dat een stal pas winstgevend is wanneer er tien worstelaars kunnen wonen, een herinnering dat een stal ook een bedrijf is.

Het rangensysteem

Sumoworstelen kent zes divisies. Worstelaars in de bovenste twee, jūryō en makuuchi, zijn sekitori, met een salaris, bedienden en de meer uitgebreide ōichōmage-knot. Wikipedia zegt dat sekitori ook nobori-vlaggen met hun namen krijgen. In de stal baden zij als eersten, worden zij bediend door junioren en hebben zij een eigen kamer, terwijl de meesten anderen in een gedeelde slaapzaal slapen en het schoonmaken en de was doen.

Toetreden

Wikipedia zegt dat aspiranten sinds 1973 hun leerplicht moeten hebben afgerond, dus rekruten komen doorgaans rechtstreeks van de middelbare school, en dat worstelaars jonger dan 23 moeten zijn, met uitzonderingen. De meeste rekruten melden zich in maart aan.

Stallen en hun groepen

Wikipedia zegt dat stallen zijn gegroepeerd in vijf clans, ichimon genaamd, die elkaar vooral steunen via gezamenlijke trainingen en ceremonies. Het merkt ook op dat in het begin van de jaren twintig de trend was dat stallen sloten en fuseerden, en dat worstelaars van een gesloten stal vaak mogen overstappen naar een andere. Het systeem verandert langzaam, maar het verandert wel.

Het einde van een carrière

Een carrière sluit af met het afknippen van de knot in een ceremonie die danpatsu-shiki heet. Een stalmeester, zo staat in het artikel over de heya, moet op zijn 65e met pensioen en de stal overdragen, meestal aan een lid of familielid. Voor de meeste gepensioneerde worstelaars gaat het leven buiten de associatie verder, en de meerderheid van hen vindt werk in chankonabe-restaurants.

Lees verder: Wat sumoworstelaars eten: chanko-nabe

Waarom het ertoe doet bij een show

Een show rond chanko-nabe en demonstraties door gepensioneerde worstelaars put rechtstreeks uit dit leven: de stoofpot, de oefeningen en de rituelen komen allemaal uit de stal. Het vervangt niet het bezoeken van een stal, en de vermelding voor de show in Asakusa zegt dat deze anders is dan een serieuze ochtendtrainingstour. Daarvoor bestaan andere sumo-ervaringen in Tokio.