To, co autentyczne
Prawdziwe sumo w Tokio: turnieje w Ryōgoku
Gdzie odbywają się wielkie turnieje sumo w Tokio, jak często i czym turniej różni się od pokazu sumo.
Zarezerwuj stolik przy ringu ↗Szybka odpowiedź
Wikipedia umieszcza tokijskie turnieje sumo najwyższej rangi w hali w Sumidzie, Ryōgoku Kokugikan, trzy razy w roku: w styczniu, maju i wrześniu. Każdy z nich trwa piętnaście dni, począwszy od niedzieli. Wieczór z gorącym garnkiem w Asakusa to zupełnie inna historia — noc rozrywki z byłymi zapaśnikami, odbywająca się poza tym kalendarzem.
Sześć turniejów rocznie
Najważniejszymi wydarzeniami w profesjonalnym sumo są honbasho, których według Wikipedii odbywa się sześć rocznie. Stolica gości połowę z nich pod jednym dachem, w Kokugikan, a pozostałe trzy odbywają się w Osace, Nagoi i Fukuoce. W każdym mieście turniej rozpoczyna się w niedzielę i trwa piętnaście dni.
Arena
Obecny budynek otwarto w styczniu 1985 roku w dzielnicy Yokoami w Sumidzie, obok Edo-Tokyo Museum, jak podaje Wikipedia. Obsługuje go stacja Ryōgoku na linii JR Chūō-Sōbu oraz linii Toei Ōedo. Artykuł wymienia także Muzeum Sumo oraz restauracje, w tym salę bankietową do degustacji chanko.
Jak działa ranking
Dokument rankingowy banzuke jest publikowany około dwóch tygodni przed każdym turniejem. Na szczycie znajduje się yokozuna, następnie ōzeki, sekiwake i komusubi, a poniżej nich maegashira, którzy tworzą większość najwyższej dywizji makuuchi, jak podaje Wikipedia.
Pokaz lub turniej
Turniej to rywalizacja o rangę i tytuł. Pokaz, taki jak ten w Asakusa, to występ emerytowanych zawodowców z moderatorem i posiłkiem. W ofercie Asakusa zaznaczono, że różni się on od poważnej porannej wycieczki po treningu, więc nie jest też oknem na stabilnię. Wszystkie trzy doświadczenia istnieją w Tokio dla różnych gustów.
Kto bierze udział w turnieju zapasów
Wikipedia podaje, że sklasyfikowani zapaśnicy sumo zawodowego rywalizują w sześciu dywizjach, a dwie najwyższe — jūryō i makuuchi — tworzą sekitori, którzy otrzymują pensję. To właśnie ci mężczyźni walczą w turniejach. Emerytowani zapaśnicy w pokazie opuścili tę drabinę, co jest prostym powodem, dla którego występ nie może zastąpić prawdziwych zawodów.
Ryōgoku poza areną
Według Wikipedii pierwsza restauracja serwująca chankonabe została otwarta w Ryōgoku w 1937 roku, a dzielnica ta mieści wiele stajni sumo. Jak podaje ten sam artykuł encyklopedii poświęcony nigirizushi, Hanaya Yohei – twórca nigirizushi – również miał tu swój sklep w 1824 roku. Okolica od dawna stanowi centrum sumo i edońskiej kuchni.
Dokąd dalej
Jeśli po lekturze tego przewodnika zaciekawił Cię ten sport, sięgnij po tekst o stadninie oraz ten, który odpowiada na pytanie, czy warto wybrać się na pokaz w Asakusa. Ten przewodnik nie zawiera porad dotyczących biletów ani terminów, ponieważ miejsca, w których należy ich szukać, jest kalendarz samego stowarzyszenia.
Źródła